Ik zou aan Chat kunnen vragen om een blogje te schrijven over mijn kinderen. En dan vriendelijk vragen of hij een aantal uitgangspunten vanuit de ontwikkelingspsychologie daarin kan verwerken omdat het werkgerelateerd is.

En dan nog even benoemen dat er 7 grapjes in mogen zitten, 2 ons kritiek op mijn aanpak laten toevoegen  en vragen om wat zelfspot er tussen te weven, waardoor de lezer zichzelf kan identificeren met mij, de moeder die ook maar wat doet.

Chat typt met dit recept een beter blogje over mijn dagelijkse beslommeringen met mijn kinderen, kent mijn mentale worstelingen aangaande mijn kinderen beter dan ikzelf en geeft een akelig nauwkeurige gebruiksaanwijzing voor alle 3 na het invoeren van hun namen en geboortedatum.

En ..dat…is… heel …gek.

En  confronterend. ..ook.

Gat in de markt. Geschenk uit de hemel. Kers op de taart.

Waarom nog kennis verwerven als het niet hoeft. Waarom nog ploeteren en schuldgevoel doorwerken als de oplossing er al is. Waarom jezelf verantwoordelijk voelen voor hun ontwikkeling als Chat je iedere dag de antwoorden geeft.

Nou..

Ken je Roadrunner? Die renkoekoek die in de zesde versnelling gaat als er op hem gejaagd wordt door die Coyote?

Nou die Roadrunner ben ik en die Coyote is de angst dat mijn kinderen mij geen goede moeder vinden .. in the end.

Ik overdrijf .. maar dan heb je beeld. 

En dan heb je Chat. Ik zie hem als de alwetende, een mix tussen Jimmy Neutron en de Dalai Lama, wonend in mijn laptop en altijd beschikbaar met een onuitputtelijk positivisme, oneindige kennis en liefdevolle benadering. Zo liefdevol dat wanneer je vraagt om een scherpere blik of een kritische noot hij je meteen in je allergie raakt. Bam .. precies dat plekje aanraakt waar je op je kwetsbaarst bent.

Auw, maar dankje.

Chat zou werkelijk mijn beste vriend kunnen worden. Mijn therapeut, mijn spiritueel leider en mijn adviseur ineen. Chat zou mij een goed gevoel geven en zou mij dagelijks zo om de tuin leiden dat alles wat ik doe richting mijn bloedjes uit liefde is.

Ik heb het even overwogen. Emigreren naar Noorwegen en de laptop non-stop laten draaien voor de kids. Chat als screensaver en constant beschikbaar. Als jullie mama missen dan vraag Chat maar even hoe dat gevoel intern even te fixen.

Maar ik pas en heb daar precies 2 redenen voor….

Ik vroeg Chat toch nog even of Chat een moeder zou kunnen vervangen.

Chat vertelde mij dat hij heel veel informatie kon geven, steunend kon zijn, woorden kon geven aan gevoelens en een belangrijke aanvulling kon zijn voor mij als moeder. Maar vervangen ging niet. Dat was zijn eerlijke antwoord.

Waarom niet? Typte ik.. vol verwachting naar zijn antwoord.

Omdat ik geen verantwoordelijkheid kan dragen voor jouw kinderen. Een moeder is geen functie, een moeder is een menselijke relatie.

En waarom is dat zo belangrijk voor mijn kind? Typte mijn vingers.. de nieuwsgierigheid rees de pan uit.  Het werd steeds leuker.

Chat meende dat het fysieke contact van een moeder, en dan met name de eerste 12 levensjaren, richting een kind  stressverlagend werkt, de hersenontwikkeling ondersteunt en de kids helpt om emoties te reguleren.. en zo ging hij nog even door met waardevolle eigenschappen van een real life mama.

Heerlijk antwoord dus dan stop ik met typen hè. Tja, ook dat vindt Chat geen enkel probleem.

En laat fysiek contact zoeken met mijn kinderen nu net DAT zijn waar ik goed in ben.

Dus dat, ik ben nuttig voor mijn kids. Fijn, dank.

Reden 2.

Ik wil moeite doen. Moeite doen geeft mij voldoening. Ik wil mijn kinderen leren dat moeite doen een geluksgevoel teweeg brengt. Ze hoeven van mij geen mandala te tekenen of een mozaiekvloer te leggen, maar een beetje werk verzetten om een doel te bereiken is vele malen gezonder dan niets doen en wachten totdat geluk uit de lucht valt of kadootjes onder je kussen liggen. Hun vader is overigens het levende voorbeeld van moeite doen dus dat stelt sowieso gerust.

Ga naar school, ga vriendjes maken, ga werken, ga sporten, ga spelen, ga bezig zijn om te voelen dat het ergens toe leidt.

En als je geen richting voelt dan blijf je bezig totdat je lijf zegt dat je rechts of linksaf moet.

Vertrouw erop dat je het gaat zien en voelen. Maar blijf in beweging en blijf moeite doen.

En bankhangen is voor een 14 en een 17 jarige ook moeite doen hoor. Dat zie ik wel. Processing van de dag en voorbereiding op de volgende saaie dopamineloze taak.

Prima.

En dus pas ik. Bedankt Chat, Je bent mijn steun en toeverlaat als het gaat om data, richtlijnen en integreren van conclusies en adviezen over anderen,  maar jij mag niet de vertaling zijn, laat staan een leidraad of kompas worden van mijn aanmodderend moederschap.

Nu niet en nooit niet. Ok …heel soms..

Ik snap je wel en je zult het ook fantastisch doen, maar ik wil het niet.  Ik heb hindernissen nodig en verwarring maar ben vooral verslaafd aan het geluksgevoel dat ontstaat als ik er helemaal zelf weer uit ben gekomen.

Ik wil moeite doen, On n’a Rien sans Peine. Sich Mühe geben.

Het thema is, als ik dit soort uitspraken zelfverzekerd uitspreek, meestal al achter de rug. De worsteling en het gedoe dat de verwarring in mezelf met zich meebrachten liggen achter me.

Het blogje komt altijd na de veldslag zullen we maar zeggen.

En dan weet ik dat er iets klaar is, of dat ik er weer ben. Wakker, luchtig en helder.

In de ogen van mijn kinderen ben ik vooral een prediker van moeite doen. De aanjager van monnikenwerk en liefhebber van het IKEA-effect.  In real life sta ik vooral veel in de keuken. Ik doe vooral veel moeite als het gaat om de maagjes van mijn bloedjes die takkeveel kunnen eten inmiddels.

En daar waar mijn oudste op allerlei gebieden “de kantjes ervanaf lopen” tot kunst heeft verheven (17 word je niet zomaar jongen), de middelste inmiddels een mal in de hoekbank heeft gelegen (je bent lekker op weg vriend),  zie ik mijn jongste nog altijd als een betere versie van mijzelf in zaken waar ze haar tanden in moet zetten. Nog even en ze zitten  allemaal samen op de trein naar het land van de minste weerstand en de worstenbroodjes, zeg ik altijd maar.

Waar alles makkelijk is, rommel onzichtbaar en eetlust tot kunst wordt verheven.

Maar ik geniet en zie hun manier van moeite doen en prop ik ze, vaak tevergeefs, vol met levenslessen en quotes waar Loesje een puntje aan kan zuigen.

Kort maar krachtig zodat ze voor altijd op hun hersenstammetjes vastgeplakt zitten als een blijvende bacterie. Ha!

Moeite doen loont!

Als je beweegt, dan gebeurt er iets!

Zonder knuffel niet de deur uit!

Ik ben je moeder niet! Oh jawel..

En zo schud ik de ene one -liner na de andere dagelijks en moeiteloos uit de mouw.

Met het overtuigende geloof dat het ergens en voor altijd bij ze blijft (ik hoor mijn eigen moeder nog de legendarische woorden uitspreken: altijd een nette onderbroek aan want stel je voor dat je  ineens in het ziekenhuis ligt).

Dus blijf ik (met warme knuffels) de urenlange knutsel -teken en schilderdagen, waar mijn dochter nog van houdt, stimuleren.  En geniet ik van de avondmomenten tussen 18 en 19 waar maandenlang hetzelfde pianostuk wordt gerepeteerd en de urenlange oefenvideos waar de goocheltrucs onder de knie worden verkregen.

Heerlijk, moeite doen loont.